Command & Conquer 3: Wojny o Tyberium - recenzja

Fabuła

„Jeśli chcesz pokoju, przygotuj się do wojny” - trudno o lepsze motto dla wydarzeń, które poprzedzają trzecią odsłonę Command & Conquer: Wojny o Tyberium. Jedna decyzja, jeden z pozoru niewielki błąd, który uruchomił lawinę konsekwencji i zmienił bieg historii. Niestety  nie w dobrym kierunku.

Po Drugiej Wojnie o Tyberium i Konflikcie Burzy technologia GDI (Global Defense Initiative) rozwinęła się w imponującym tempie. Rozbudowano Kosmiczną Bazę Wojskową Filadelfia, unowocześniono system, wprowadzono nowe rozwiązania. A jednak…mimo wcześniejszego zagrożenia, nie zdecydowano się przenieść naziemnego centrum dowodzenia na orbitę. Uznano to za zbyt kosztowne. Ta decyzja okazała się katastrofalna.

Kane - charyzmatyczny i bezwzględny lider Bractwa Nod - wykorzystał słabość GDI bez wahania. Atak na Centrum Kosmiczne Goddarda był błyskawiczny i skuteczny. Zanim ktokolwiek zdążył zareagować, placówka przestała istnieć. A gdy informacja dotarła do Filadelfii, było już za późno. W stronę stacji zmierzała bomba nuklearna wystrzelona z Egiptu.

W tym czasie trwał tam Coroczny Szczyt Energetyczny - zgromadzeni byli najważniejsi dowódcy i urzędnicy GDI. Nikt nie przeżył. Tak rozpoczęła się Trzecia Wojna o Tyberium - najbardziej destrukcyjna ze wszystkich, wzmocniona pojawieniem się ciekłego tyberium i… obcej rasy Scrin.

Jedna decyzja doprowadziła do katastrofalnego w skutkach wydarzenia - zniszczenia Filadelfii - kosmicznej bazy wojskowej GDI.

Warto dodać, że każda kampania w serii Command & Conquer to osobna linia czasowa. Nie będę jednak zdradzać więcej - nie chcę psuć zabawy ani nowym graczom, ani tym, którzy wracają po latach.

A wracać warto. Fabuła wciąga od pierwszych minut. Nawet jeśli początkowe misje są proste, człowiek chce wiedzieć, co będzie dalej. Filmowe przerywniki robią ogromne wrażenie -  kamera prowadzona z perspektywy pierwszej osoby sprawia, że czujemy się częścią wydarzeń. To jeden z tych elementów, które przypomniały mi, dlaczego tak kochałam tę serię.

Jeśli dopiero zaczynasz, polecam zacząć od kampanii GDI. To nie tylko wprowadzenie fabularne, ale też świetny samouczek. Weterani RTS-ów mogą ruszyć od NOD, ale nowym graczom -  i powracającym - zdecydowanie polecam drogę sugerowaną przez twórców.

Rozgrywka

RTS-y mają to do siebie, że nie wybaczają błędów. Tiberium Wars przypomina o tym na każdym kroku. Każda decyzja ma natychmiastowe konsekwencje, a przeciwnik potrafi zaskoczyć nawet wtedy, gdy wydaje nam się, że wszystko idzie zgodnie z planem. Przyznam - wracając po latach, kilka razy musiałam zaczynać misję od nowa. Jeden błąd i cała operacja leży.

Interfejs jest jednak przystępny. Po chwili wszystko staje się intuicyjne, a fabularne uzasadnienie zdalnego sterowania wojskami dodaje grze klimatu. To drobny detal, ale sprawia, że czujemy się częścią większej struktury.

Flametank i w pełni ulepszony Avatar na wyposażeniu NOD.

Z czasem otrzymujemy coraz więcej jednostek. Początkowo są to podstawowe oddziały piechoty i lekkie pojazdy, ale szybko pojawiają się flagowe maszyny każdej frakcji:

• Mammoth Tank - duma GDI, potężny, stabilny, niszczycielski.

• Juggernaut - artyleria dalekiego zasięgu, która potrafi zmienić losy bitwy.

• Avatar Warmech - kroczący kolos NOD, który dosłownie „pożera” inne jednostki, by się wzmacniać.

• Flame Tank - idealny do czyszczenia budynków i piechoty, szybki i zabójczy.

  
  

Jednostek Scrin nie opisuję - odkrywanie ich to część przyjemności.

Najważniejsze w misjach jest jednak baza. Jej budowa, obrona, zarządzanie surowcami i ochrona zbieraczy tyberium. Wróg nie śpi — regularnie atakuje, testuje nasze słabe punkty i wykorzystuje każdą lukę. Jedna chwila nieuwagi i możemy pożegnać się z misją.

Poziomy trudności są dobrze wyważone:

• Easy - idealny dla początkujących.

• Normal - wymaga znajomości mechanik.

• Hard -  agresywna, szybka SI, która nie daje wytchnienia.

  
  

Grafika i muzyka

Jak na 2007 rok - gra wygląda fenomenalnie. Na maksymalnych ustawieniach widać każdy detal, a silnik SAGE robi świetną robotę. Ograniczenie do 30 FPS wynika z konstrukcji gry - wyższe wartości przyspieszyłoby rozgrywkę - ale nie przeszkadza to w odbiorze.

Gra była projektowana pod starsze karty graficzne, więc na współczesnym sprzęcie działa bez problemu. Obsługuje panoramiczne rozdzielczości, a dzięki modom można dodatkowo poprawić tekstury.

Jak na rok 2007, grafika w grze podnosiła poprzeczkę- wyraźne detale jednostek czy otoczenia zapewniła niezapomniany klimat.

Muzyka to absolutny majstersztyk. Steve Jablonsky i Trevor Morris stworzyli ścieżkę, która nie tylko towarzyszy rozgrywce, ale ją buduje. Industrialne brzmienia, orkiestrowe akcenty, napięcie, klimat - wszystko tu gra.

Najważniejsze utwory:

• Black Dawn - heroiczny motyw przewodni,

• Mourning Hour - spokojny, melancholijny oddech między bitwami,

• Crystalline & Tiberian Influx - ciężkie, rytmiczne brzmienia,

• Aftermath & Deadly Force - intensywne melodie bitewne,

• Kane’s Wrath / Mechanical Mind - esencja klimatu Scrin.

  
  

Wyróżnienia i nagrody

Command & Conquer 3: Wojny o Tyberium zdobyło wiele nagród, m.in.:

• Strategy/Simulation Game of the Year - AIAS

• Best Strategy (G-Phoria 2007)

• Apple Design Award - Runner-up

• GameStar - Best PC Strategy Game 2007

Niektóre misje mogą być wykonane w kolejności o jakiej zdecyduje Gracz.

Ocena: 10/10

Zalety:

• intuicyjny samouczek,

• świetna grafika i muzyka,

• wciągająca fabuła,

• dopracowane jednostki i klimat.

Wady:

• wyłączenie multiplayera (PC - 2014, Xbox - 2022),

• brak balansu frakcji w dniu premiery (naprawiony później),

• momentami sprawia wrażenie, że SI „oszukuje”.